Het BREIN als instrument

Voelen gebeurd niet in het brein, maar in het hart. Niet uit het denken, maar daar waar de ziel zijn plek heeft. Het brein kan de taal van rationele en irrationele vruchten niet onderscheiden, het is een werktuig - niet de oorsprong. Het hart, het eeuwenoude symbool van leven en waarheid, is het ware centrum van ons zijn.

Stel je een piano voor. Het verstand is als de hamer die de snaar raakt. Maar zonder de klankkast blijf het stil - levenloos. De toon ontstaat alleen wanneer het hart meespeelt.

Het hart is de ruimte waarin gedachten klank krijgen, waarin gevoelens trillen en waar woorden en gedachten betekenis vinden. Alles wat we doen - wat we zeggen, aanraken, kiezen - is het aanslaan van een toets. Maar alleen wanneer het hart resoneert, komt de muziek.

Wanneer het hoofd spreekt en het hart zwijgt, horen we slechts een droge tik, geen melodie. En alleen het hart voelt meteen wanneer we niet in waarheid leven. Wanneer we doen alsof. Het hart kan niet liegen. Daar, met moed, in de diepte van het hart, woont onze ware toon. En pas alleen als we daar in harmonie mee durven leven, worden we wie we werkelijk zijn.