Mijn naam is Joël de Ruiter (1991, Den Haag), een multidisciplinair kunstenaar woonachtig in Schiedam. Sinds mijn jeugd voel ik een onweerstaanbare drang om te creëren. Schilderen, kleien, tekenen, muziek maken, schrijven in mijn dagboek — voor mij was kunst altijd een manier om te leven, voelen en begrijpen.

Opgegroeid in een christelijke cultuur en binnen complexe, soms ongezonde dynamieken, voelde ik al vroeg de druk om me aan te passen. Door veelvuldig te verhuizen moest ik mezelf steeds opnieuw positioneren. Dat heeft me gevormd tot een flexibel mens en me geleerd om probleemoplossend te denken. Het heeft me ook doen beseffen dat het onwetende iets ontzettend moois kan zijn. Deze ervaringen voedden mijn verlangen om los te breken van verwachtingen en regels. Als rebelse tiener ontstond er een vurige passie om het anders te doen, en die zoektocht naar vrijheid vormt nog steeds de kern van mijn werk.

In mijn artistieke proces stel ik mezelf vaak de vraag: wanneer ben je écht vrij? Voor mij ligt het antwoord in het loslaten van het resultaat en het omarmen van het maakproces. Vrijheid zit in het durven creëren zonder perfectionisme, in het toelaten van chaos en in het omzetten van emoties zoals liefde, verdriet, rouw, woede, schaamte en schuld in beeldtaal. Mijn stijl is subversief, geladen met symboliek, beïnvloed door stromingen zoals het Dadaïsme en de grote surrealistische kunstenaars waaronder René Magritte die hun eigen levenservaringen vertaalden naar universele beelden.

Kleuren hebben voor mij een diepe emotionele betekenis. Mijn voorkeur voor felle kleuren komt voort uit een jeugdherinnering: het intense gevoel van vreugde wanneer ik door een bloemenveld liep. Die emotie probeer ik telkens opnieuw vast te leggen in mijn werk. Ik geloof dat in de kleine details betekenis schuilt, daar waar volgens mij het duiveltje zit.

Als docent, kunstenaar, host en vader neem ik lessen uit mijn eigen leven mee. Mijn leven stond altijd in het teken van zorgen voor anderen, klaarstaan en dragen. Dat lukte niet altijd, maar juist die littekens hebben me geleerd om onvoorwaardelijk van mezelf en anderen te houden. Voor mij is kunst een uitnodiging om ruimte te maken voor jezelf en voor het kind in ieder mens. Ik geloof dat we gemaakt zijn om te creëren.

Mijn werk is een spiegel van mijn innerlijke wereld. Het resultaat laat ik over aan jou. Of mijn werk je raakt of niet, dat kan ik niet bepalen. Voor mij is het maken zelf de ultieme vrijheid. Creatie ontstaat in het midden van de chaos van het leven. Als je naar mijn werk kijkt, zie je mij. Maar misschien zie je ook jezelf.